แต่ก็นะ พื้นฐานเป็นคนคิดมากอยู่แล้ว

อะไรที่ยิ่งเกี่ยวเนื่องยืดยาว หรือจะมีผลอะไรยาวๆ ก็ยิ่งคิดหนัก

คิดมากจนเครียดอ่ะ เวลาเครียดมากๆ เราจะน่ากลัว
คือมันจะไม่มีสติสัมปชัญญะดีๆ เลย ทำอะไรไม่รู้ตัวหลายๆที

เวลาอยู่กับคนอื่น เราก็พอจะจับให้สติเราไปอยุ่กับคนสนทนาด้วยได้
หรือเวลางาน ก็พยายามเอาตัวรอดได้ แต่ถ้าไม่ได้ทำงาน เราก็คิดๆๆๆอีกแล้วอ่ะ

แล้วเราก็ไม่คิดที่จะเล่าให้ใครฟัง

เราอาจจะไว้ใจคนไม่เก่งเท่าเมื่อก่อน
ที่อาจจะเล่าอะไรให้ฟังได้ง่ายๆ

แต่ตอนนี้ อะไรหลายอย่างมันทำให้เรากลัว
กลัวว่า ก่อนที่เราจะได้ทางออก หรือ อะไรสักอย่าง
เราจะได้ยินคำตำหนิมาก่อน เราไม่อยากฟัง
เราเป็นคนดื้ออ่ะ ยอมรับเลย ใครพูดอะไรมา เราก็จะคิดก่อน
ถ้าคิดแล้วไม่โอกับเรา เราก็จะไม่ฟังต่อ
จะปิด แล้วจะคิดหนักว่า เราจะเล่าให้เค้าฟังอีกมั้ย

แต่หลายๆคนเราก็ไม่ได้เจอแบบนั้นนะ
แต่พอดีเรารู้สึกว่า ปัญหามันไม่ใช่การได้ฟังแล้วหาทางออกได้

เพราะเรารู้ทางออกดี แต่เรากังวลหลายๆอย่างเลยเดินไปไม่ถึงสักทีมากกว่า
ปัญหา 3-4 อย่าง มันมา 4 ทิศ เราเลยเละไปหลายวัน

จนหลุดพูดออกมาจนได้
ระบายเสียเกือบหมด
ระบายแบบว่า … มันอาจจะฟังไม่เ็ป็นเรื่องเดียวกัน แบบว่าแกรพูดอะไรของแกรมากๆเลยล่ะ
คือเราลำดับความคิด ความเครียดในสมองไม่ได้จริงๆ

แต่พอพูดออกไปแล้ว
กับคนที่เราคิดว่าเค้าคือคนที่ไว้ใจที่สุด รองจากพ่อแม่
เพราะพ่อแม่ ก็อาจจะเล่าให่ฟังได้ แต่เพราะเขามีความคิดที่ขัดแย้งกับเรา

เราเลยไม่อยากเครียดมากกว่าเดิมอ่ะ

แต่พอเล่าไป ก็สบายใจขึ้นเยอะเลย

แล้วเราก็ร้องไห้ … คือ มันน้ำตาไหล
ได้แต่พูดว่า ขอบคุณนะ ขอบคุณ กับบางประโยค

ที่จริงๆเราอาจจะอยากได้ยินแค่นั้นก็ได้ …

อย่างน้อย ความกังวลใจบางอย่าง มันก็หายไปกับคำพูดของเขาจริงๆ

อยากพูดอีกทีว่า “ขอบคุณนะคะ”